തിരുവിതാംകൂറിലെ വിദ്യാഭ്യാസ വികൃതികൾ

  • Published on February 27, 1907
  • By Staff Reporter
  • 1027 Views
This article / write-up appeared in Svadesabhimani. Svadesabhimani.com has not made any changes.

                                                                   തിരുവിതാംകൂര്‍ 

                                                       വിദ്യാഭ്യാസ വികൃതികള്‍

                                                                                   (2)

                     മലയാളഭാഷയില്‍ പറയത്തക്ക പാണ്ഡിത്യമില്ലാത്ത എഡ്യൂക്കേഷനല്‍ സിക്രട്ടറി മിസ്റ്റര്‍ പി. അയ്യപ്പന്‍പിള്ള, തന്‍റെ കീഴിലുള്ള പള്ളിക്കൂടങ്ങളിലെ ഉപയോഗത്തിന് വേണ്ടുന്ന മലയാള പാഠ്യപുസ്തകങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു നിശ്ചയിക്കുന്ന വിഷയത്തില്‍, സ്വേച്ഛാപ്രഭുത്വത്തെ പ്രാപിച്ച നാള്‍ തുടങ്ങി, തിരുവിതാംകൂറിലെ സ്കൂളുകളില്‍ ആഭാസഘട്ടങ്ങളടങ്ങിയവയായും, ക്ഷുദ്രങ്ങളായും, ഭാഷാദോഷ സമ്പൂര്‍ണ്ണങ്ങളായുമുള്ള പുസ്തകങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് സ്വീകരിച്ച് കുട്ടികളുടെ സന്മാര്‍ഗ്ഗത്തെയും ഭാഷയെയും ദുഷിപ്പിച്ചുവരുന്നുണ്ടെന്ന് മുന്‍ലേഖനത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചുവല്ലൊ. കുടിലനായ ഒരു രത്നവ്യാപാരി, രത്നമെന്ന ഭാവനയോടുകൂടി പളുങ്ക് തുണ്ടുകളെ കൊണ്ടുകൊടുത്താല്‍, അവയെ രത്നമെന്നു വിശ്വസിച്ചു സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരന്ധനെപ്പോലെ, പാഠശാലകളിലേക്ക് വേണ്ടുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളെ സ്പര്‍ശഗുണം മാത്രം നോക്കി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവര്‍ത്തകന്‍റെ പ്രവൃത്തി അതിഗര്‍ഹണീയമായിട്ടല്ലാതെ ഗണിക്കപ്പെടുന്നതല്ലാ. മിസ്റ്റര്‍ അയ്യപ്പന്‍പിള്ള മാതൃഭാഷാനഭിജ്ഞത നിമിത്തം ആണ്ടുതോറും ഈ നാട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനു ദൂഷ്യവും, അവരുടെ രക്ഷകര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ക്കു ധനനഷ്ടവും ഉണ്ടാക്കിവരുന്നതിനെപ്പറ്റി പല പത്രങ്ങളും വളരെകാലമായി മുറവിളി കൂട്ടുന്നുണ്ട്. ആശ്രിതന്മാരുടെയോ, തന്‍റെ അനുജന് പണം കടം കൊടുത്തിട്ടുള്ളവരുടെയോ, തന്നെ സ്തുതിക്കുന്നവരുടെയോ, സരസ്വതീപ്രസാദം പോലെ എഴുതിക്കൂട്ടുന്ന ചപ്പുചവറുകളെ ഉത്തമ ഗ്രന്ഥങ്ങളായി സ്വീകരിപ്പാന്‍ തയ്യാറായിരിക്കുന്ന ഈ സര്‍വതന്ത്രസ്വതന്ത്രന്‍റെ ചാപലങ്ങളില്‍ ഈ കാലത്ത് തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നവയെപ്പറ്റി അദ്ദേഹത്തിനു തന്നെ ലജ്ജതോന്നാത്തതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത്ഭുതമില്ലെങ്കിലും അനല്പമായ വ്യസനമുണ്ട്. ഇക്കൊല്ലത്തിലെ ഗദ്യപാഠ്യപുസ്തകങ്ങളില്‍ വച്ച്, ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അധീനതയില്‍ വന്ന മൂന്നെണ്ണം അടുത്തടുത്ത ക്ലാസുകളിലേക്കുള്ളവ ഇംഗ്ലീഷില്‍ നിന്ന് ചിലര്‍ കടിച്ചു പറിച്ചു ചവച്ച് തുപ്പീട്ടുള്ള തര്‍ജ്ജിമക്കഷണങ്ങളാണെന്ന് പറയാതെയിരിപ്പാന്‍ നിര്‍വാഹമില്ലാ.  മദിരാശി സര്‍വകലാശാലയില്‍ നിന്ന് മലയാളം,...................... "അലവുദിന്‍റെ അത്ഭുതദീപിക,, "സിമ്പാദിന്‍റെ കപ്പലോട്ടം,, "അജ്ഞാനകഠാരം,, മുതലായ ഗദ്യപദ്യഖണ്ഡങ്ങള്‍ പാഠ്യഭാഗങ്ങളായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയാളഭാഷയില്‍ പാണ്ഡിത്യമില്ലാത്ത ഇതരന്മാരാല്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആ വക പുസ്തകങ്ങളുടെ തെരക്ക് അല്പം ശമിച്ചപ്പോഴാണ്, ആ ശാപം മിസ്റ്റര്‍ അയ്യപ്പന്‍പിള്ളയുടെ ഭരണകാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിന്മേല്‍ പതിച്ചിരിക്കുന്നത്. തിരുവിതാംകൂറില്‍ നവീന ഗദ്യസാഹിത്യത്തെ ജനിപ്പിച്ച കേരളവര്‍മ്മ വലിയകോയിത്തമ്പുരാന്‍ തിരുമനസ്സുകൊണ്ട് ആധ്യക്ഷ്യം വഹിച്ചുപോന്ന മുമ്പത്തെ ടെക്സ്റ്റ്ബുക്ക് കമ്മിറ്റിയില്‍ നിന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ വകയായി, "വിജ്ഞാനമഞ്ജരി,, "സന്മാര്‍ഗ്ഗപ്രദീപം,, "ലോകത്തിന്‍റെ ശൈശവാവസ്ഥ,, മുതലായ നല്ല ഗദ്യപുസ്തകങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കയും, പലകുറി പാഠ്യപുസ്തകങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ മാതൃകാഗദ്യഗ്രന്ഥങ്ങളെ മറന്ന്, മിസ്റ്റര്‍ അയ്യപ്പന്‍പിള്ളയുടെ കാലത്ത് മലയാളികള്‍, യൂറേഷ്യനോടും മലയാളഭാഷാ പാണ്ഡിത്യമില്ലാത്ത കൂട്ടരോടും മലയാളം ഗ്രഹിക്കേണമെന്ന് വന്നത് ഒരത്ഭുതം തന്നെ. ഇക്കൊല്ലത്തെ 1, 2, 3, എന്നീ ഫാറങ്ങളിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള "ദേവദത്തന്‍,, "കളഞ്ഞുകിട്ടിയ തങ്കം, "നേതാജിപാല്‍ക്കര്‍,, എന്നീ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് മിസ്റ്റര്‍ അയ്യപ്പന്‍പിള്ള തന്നെ വല്ലതും ഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് സന്ദേഹമാണ്. "ദേവദത്തന്‍,, എഴുതിയിരിക്കുന്ന മിസ്റ്റര്‍ ഹെസ്സിംഗ് ഒരു ബി. ഏ. എല്‍.ടി ആണെന്ന് അഭിമാനിക്കാതെങ്കിലും, അദ്ദേ ********************************************************************************************************************************************************************** മിസ്റ്റര്‍ അയ്യപ്പന്‍പിള്ള   ആണെന്നു തോന്നുന്നു. ഈ പുസ്തകത്തിലെ കഥ ഇംഗ്ലീഷിലെ ഒരു പദ്യപാഠത്തിന്‍റെ സംഗ്രഹമാണ്. സ്കൂള്‍കുട്ടികള്‍ അനധ്യായ ദിവസങ്ങളില്‍ എഴുതാറുള്ള അഭ്യാസങ്ങളുടെ ഗണത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ മാത്രം കൊള്ളാവുന്ന ഇത്തരം സംഗ്രഹങ്ങളെ ഒരു പാഠപുസ്തകമായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാഭ്യാസാധികൃതന്‍റെ ബുദ്ധിക്ക് എന്തോ വൈകല്യം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നേ ഞങ്ങള്‍ ശങ്കിക്കുന്നുള്ളു. ജാര്‍ജ് എലിയട്ട് എന്ന് പ്രസിദ്ധയായ നോവലെഴുത്തുകാരിയുടെ തത്ത്വജ്ഞാനസങ്കലിതങ്ങളായ നവ്യഗദ്യകാവ്യങ്ങളില്‍ പ്രഥമസ്ഥാനത്തെ അര്‍ഹിക്കുന്നതും, ഇംഗ്ലീഷിലെ നോവലുകളില്‍ അനശ്വര കീര്‍ത്തിയെ പ്രാപിച്ചിട്ടുള്ളതുമായ "സൈലാസ്   മാര്‍നര്‍,, എന്ന കൃതിയുടെ ഒരുമലയാള വികൃതിയാണ്  "കളഞ്ഞു കിട്ടിയ തങ്കം,, എന്ന് കാണുന്നു. ജാര്‍ജ് എലിയട്ടിന്‍റെ നോവലിന്‍റെ സ്വാരസ്യത്തെയും മഹത്ത്വത്തെയും ഭംഗിയേയും ചമല്‍ക്കാരത്തെയും ഭംഗപ്പെടുത്താതെ അതിനെ മലയാളത്തില്‍ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്യാന്‍ അസാധ്യമായിരിക്കെ, ഈ മാതിരി വികൃതികളെ മലയാളത്തില്‍ ഉണ്ടാക്കി ആളുകളെ ക്ലേശിപ്പിക്കുന്നത് ആ ഗ്രന്ഥകര്‍ത്രിയുടെ ശ്രേയസ്സിനെ ഹനിക്കുന്നതിന് തുല്യമെന്നേ പറയുവാനുള്ളു. മിസ്റ്റര്‍ സി. ആര്‍. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ കളഞ്ഞുകിട്ടിയ തങ്കം,, സൈലാസ് മാര്‍നര്‍ എന്ന നോവലിനു ഒരു പങ്കം ആ യിട്ടാണു പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നത്.     സൈലാസ് മാര്‍നര്‍                 എന്നവന് മനുഷ്യസാമാന്യമായുള്ള ധനലോഭത്തെയും, ദൈവഗതികളെയും പുരസ്കരിച്ച് പലപല ജീവിത തത്ത്വജ്ഞാനങ്ങളെ അടക്കി എഴുതീട്ടുള്ള മൂലഗ്രന്ഥത്തെ വായിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക് ഈ തങ്കം,, മാറ്റു തീരെ പൊയ്പോയ വെറും ലോഹക്കഷണമെന്നോ, നെന്മണിയില്‍ നിന്നു അരിമണി എടുത്തുകളഞ്ഞിട്ട്, ശേഷിച്ച ഉമിയെന്നോ, ആത്മാവില്ലാത്ത ജഡശരീരമെന്നോ തോന്നുമെന്നുള്ളതില്‍ രണ്ടുപക്ഷമില്ലാ. മുഖഗ്രന്ഥത്തിന് ചൈതന്യം നല്‍കിയിരിക്കുന്ന ജീവിത തത്ത്വജ്ഞാനം ഈ തര്‍ജ്ജമയില്‍ അസ്തമിച്ചുപോയി. ഈശ്വര സൃഷ്ടങ്ങളായ ജീവികളുടെ മാതൃകകളായി കാണിക്കുന്നതിന് ഈശ്വരദത്തങ്ങളായ അന്തരിന്ദ്രിയങ്ങളെയും മാംസരക്താദി സാധനങ്ങളെയും എടുത്തുകളഞ്ഞ്, പകരം അവയുടെ അന്തരാളങ്ങളില്‍ പഞ്ഞി നിറച്ച്, പുറന്തൊലികൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞ് കാഴ്ചബംഗ്ലാവുകളില്‍ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള ജന്തുപ്രതിമകള്‍ക്കും, സാക്ഷാല്‍ ജന്തുക്കള്‍ക്കും തമ്മിലുള്ള അന്തരം ഈ തര്‍ജ്ജമയ്ക്കും മൂലത്തിനും തമ്മിലുണ്ടെന്നു പറയാതെ കഴികയില്ലാ. ഇതിലെ ഗദ്യത്തിനുള്ള ന്യൂനതയും, പദദോഷങ്ങളും വിശേഷപ്പെട്ടവ തന്നെയാണ്. ഇതെഴുതിയത് മിസ്റ്റര്‍ സി. ആര്‍. കൃഷ്ണപിള്ളയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ വളരെ ക്ലേശിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. രോഗം മൂര്‍ച്ഛിച്ചു എന്നോ, ചരമദശ അടുത്തു എന്നോ അര്‍ത്ഥത്തില്‍, "ദീനം അത്യാസന്നമായി,, (7) വേഗത്തില്‍ എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ "ധൃതിയായിട്ടു,, അസ്തമയം എന്നതിനു പകരം "അസ്തമനം,, വഴിയമ്പലത്തിന്‍റെ തറ കല്ലു പാകിയതാണ് എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍, "വഴിയമ്പലത്തില്‍ കല്‍ത്തളം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,, "കുട്ടി വെള്ളം പോലെ സംസാരിച്ചു,, അഹര്‍വൃത്തിക്ക് "അഹോവൃത്തി,, അതിയായഭയം എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ "അതീതമായഭയം,, ഭയപ്പെട്ടു എന്നതിനു പകരം "ഭയന്ന്,, വിഷണ്ണന്‍ എന്നതിനുപകരം, "വിഷണ്ഡന്‍,; പാകം എന്നതിന് "പാചകം,,  രണ്ടു നക്ഷത്രം എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ "നക്ഷത്രദ്വയുങ്ങള്‍,, എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിശേഷപ്രയോഗങ്ങള്‍, ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കിയതില്‍, ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണുവാന്‍ സംഗതിയായി.  "ഉം,, സജാതീയങ്ങളെയെ സമുച്ചയിക്കൂ എന്നുള്ള വ്യാകരണവിധിയെ മറന്ന്, "ആയതുകയ്യിലും, കോപ്പ് തലയിലും, പണക്കിഴിമടിയിലും, മറ്റെക്കയ്യില്‍ *************************************************************** ശങ്കരദാസന്‍ പുറപ്പെട്ടു,, - എന്ന ഒരു വാക്യം ഇതില്‍ എഴുതിക്കാണുന്നു. "ശങ്കരദാസനെ ഓര്‍മ്മവന്നു,,- എന്നീ വിധത്തില്‍ അന്വയം ഇല്ലാത്ത പ്രയോഗങ്ങളും കാണുന്നുണ്ട്. ഈ മാതിരി ന്യൂനതകള്‍, മലയാളമെഴുതി പരിചയിച്ചിട്ടുള്ള മിസ്റ്റര്‍ കേ. ആര്‍. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ "നേതാജിപാല്‍ക്കറി,, ലും കാണുന്നതിലാണ് ഞങ്ങള്‍ അത്ഭുതപ്പെടുന്നത്. നേതാജിപാല്‍ക്കറില്‍ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ചില ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കാണേണ്ടവ തന്നെയാണ്. "അവന്‍റെ കൂട്ടുകാരായ രണ്ടുപെണ്‍കുട്ടികളില്‍ ഒരുത്തി അവനേക്കാള്‍ മൂന്നുവയസ്സിനു ഇളയതും, മറ്റവള്‍ക്ക് ഏകദേശം ഏഴുവയസ്സു പ്രായവും ആയിരുന്നു,,;"രസികനായ നിന്‍റെ പുത്തന്‍തൊപ്പി,, (നിന്‍റെ രസികനായ പുത്തന്‍തൊപ്പി എന്നര്‍ത്ഥം); "മഹാര്‍ഹമായ കഞ്ചുകം,, ; "രക്തപ്രവാഹത്തോടും ബോധംകെട്ടും ഭൂമിയില്‍ പതിച്ചു,, "പ്രാകൃതികമായ സോപനം,, ; "മുളകൊണ്ടുള്ള ഒരു കുന്തം ഭിത്തിയില്‍ ചാരിയും, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വാള്‍ ഒരു ഇരുട്ടടഞ്ഞ മൂലയിലും വയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു,, ; "മണിബന്ധത്തില്‍ ധരിയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വെളുത്തശംഖം,, (ധരിച്ചിരുന്ന എന്നുമതി); "ചിലപ്പോള്‍ വിചാരിക്കാതിരുന്നില്ലാ,, ; "ഭാവിയേയും ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നില്ലാ,, "ആനന്ദം അല്പം കലുഷമാകാതിരുന്നില്ലാ,, - (വിചാരിച്ചു, ഗ്രഹിച്ചു, കലുഷമായി എന്നീ അര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍));"വിവേകപൂര്‍വം ചെയ്യപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങള്‍ ശാശ്വതമായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു,, (ശാശ്വതമായിരിക്കുന്നു എന്നര്‍ത്ഥം); മന്ദസ്മിതവും ഹര്‍ഷ ******************************************************************* മായിട്ടും, ബാഷ്പം എന്നതില്‍ സാധാരണമായിട്ടും ആണ് തൂവുക,,യ്ക്കു പ്രയോഗം. ഇങ്ങനെ ഒന്നായി ചേര്‍ത്തു പ്രയോഗിക്കുന്നതു യുക്തമല്ലാ);"സാധുവായ ഭടനെ ശകാരങ്ങള്‍ കൊണ്ടു വര്‍ഷിച്ചു,, - (ഭടന്‍റെ മേല്‍ ശകാരങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ചു എന്നര്‍ത്ഥം.)- ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഇതില്‍ പലെടത്തും ഉണ്ട്. ഇവയെ ചിന്തിച്ചതില്‍, ഈ പുസ്തകങ്ങള്‍ ദ്രുതഗതിയില്‍ എന്തൊ നിര്‍ബന്ധം കൊണ്ടു തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തതായിരിക്കാം എന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ ഊഹിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍, അസമര്‍ത്ഥങ്ങളും വികലങ്ങളും ആയ ഇത്തരം തര്‍ജ്ജമകളെ പാഠശാലകളില്‍ പാഠപുസ്തകങ്ങളായി സ്വീകരിക്കണമെന്ന് ഏതെങ്കിലും ഒരു നിയമം ഉള്ളതായി ഞങ്ങളറിയുന്നില്ലാ. അധ്യാപകവൃത്തിയിലിരിക്കുന്ന ഈ പുസ്തകമെഴുത്തുകാര്‍ ഇങ്ങനെ തര്‍ജ്ജിമക്കോലങ്ങളെ പാഠപുസ്തകങ്ങളായി സ്വീകരിപ്പിച്ച് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ബുദ്ധിക്ക് വിപ്ലവം ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് സമ്മതിച്ചത് ഉപാധ്യായവൃത്തിയുടെ പരിശുദ്ധമായ ഉദ്ദേശ്യത്തിന് തീരെ ചേര്‍ച്ചയായില്ലാ എന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കു പറവാനുള്ളത്. പുസ്തകം വായിച്ചു നോക്കുന്നതിനോ, നോക്കിയാല്‍ തന്നെ തെറ്റുകള്‍ കാണുന്നതിനോ കഴിവാകാത്ത വിധം രോഗപരിപീഡയെ അനുഭവിക്കുന്ന സെക്രട്ടരി, താന്‍ സേവിക്കുന്ന ഗവര്‍ന്മേണ്ടിനോടും, തന്‍റെ ശമ്പളത്തിനു കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാജ്യനിവാസികളോടും വ്യാജവേല ചെയ്തു കൃതഘ്നതയെ സമ്പാദിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഈ വികൃതികള്‍ കണ്ടിട്ട് ഞങ്ങള്‍ വിചാരിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ, വികൃതങ്ങളായ പുസ്തകങ്ങള്‍ക്ക് ഒന്നോ രണ്ടോ അണ സാക്ഷാല്‍ ചെലവുമുതലായിരിക്കേ, അഞ്ചണ, ആറണ, പന്ത്രണ്ടണ എന്നിങ്ങനെ അക്ഷരത്തില്‍ വില അച്ചടിച്ചു, ആവശ്യക്കാരായ കട്ടികളെക്കൊണ്ട് എട്ടണ, പത്തണ, ഒരു രൂപ എന്നീ വിലയ്ക്കു മേടിപ്പിക്കുവാന്‍ ഇടയാക്കുന്നതും എത്രയോ കഷ്ടതരമാകുന്നു. ഈ നാട്ടിലെ വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്‍റെ മേല്‍ പതിച്ചിട്ടുള്ള ഈ ശാപം ഇനിയും നീങ്ങുകയില്ലെന്നുണ്ടോ?

Educational spoilsports in Travancore

  • Published on February 27, 1907
  • 1027 Views

Educational Secretary Mr. P. Ayyappan Pillai, who has no considerable knowledge of Malayalam language, has followed an autocratic style in the matter of selecting and fixing the Malayalam textbooks for use in the schools under him in Travancore. It contained vulgar, frivolous materials and distorted language usages, and these texts were corrupting children's morals and language. This was pointed out in one of our previous articles. Like a blind man accepting pieces of glass crystals, offered by a cunning jeweller, believing them to be valuable gems, the work of an educationist who selects books for schools based only on tactile quality is not considered anything but contemptible. Many newspapers have been clamouring for a long time that Mr. Ayyappan Pillai is harming the minds of the children of this state and causing financial losses to their parents every year because of his ignorance of the mother tongue. We are not surprised, though a little saddened, that he himself is not ashamed of what is evident in this day and age by accepting the trash produced as good books, like offerings to the goddess Saraswathi, by those writers who are sycophants and corrupt usurers. Among the prose textbooks selected for this year, the three that came under his review used for the lower classes, needless to say, are pieces of translation from English that have been churned out without much thought.

There was a time when Malayalam texts prescribed in the University of Madras included texts of prose and poetry like "Aladdin and the magic lamp", "Voyages of Sindbad" and "Ajnanakathaaram" (*Ignorant dagger) etc., which were substandard. When the demand for those kinds of books, chosen by those who had no knowledge of Malayalam language, started to wane a little, that very same curse has fallen on Travancore during the period of Mr. Ayyappan Pillai. Kerala Varma Valiyakoil Thampuran is known as the father of modern Malayalam prose literature. The Travancore government has published good prose books like "Vijnanmanjari" (*Bouquet of knowledge), "Sanmarggapradeepam" (*Leading light), "Lokathinte saisavaavastha” (*The Infancy of the World) etc. by him while he was the chairman of the Textbook Committee. Even though these were included in the syllabus for several years, it is surprising that the Malayalees, during Mr. Ayyappan Pillai's time, forgot these standard prose books and instead wanted to learn the language through the Eurasians and those who did not really know the Malayalam language. We doubt if Mr. Ayyappan Pillai himself has understood anything about the books "Devadattan", "Kalanjukittiya Thangam" (*The lost and found gold) and "Netajipalkar" which have been selected for 1st, 2nd, and 3rd classes this year. Although Mr. Hessing, who wrote “Devadattan”, can be proud of being a B. A. L. T., it seems that it was Mr. Ayyappan Pillai, who projected him as a writer. The story of this book is nothing but a summary of a poetic lesson in English. We suspect that there is some defect in the intellect of an educationist who accepts such summaries as a text-book, fit only to be included in the set of exercises that the school children write during their holidays.

The famous novelist George Eliot deserves the first place among the philosophical collections of prose poems. It is seen that "The lost and found gold" is a warped Malayalam adaptation of "Silas Marner," which has achieved immortal fame among English novels. While it is impossible to translate George Eliot's novel into Malayalam without spoiling its meaning, charm, grandeur, and beauty, making this type of mischief in Malayalam and causing people to suffer is tantamount to harming the original author's reputation. Mr. C. R. Krishna Pillai's “The lost and found gold” has turned out to be a blemish on Silas Marner. For those who have read the original book “Silas Marner”, the protagonist appears to possess the common human greed and the book deals with God's ways covering various life philosophies. There are no two sides to the fact that it looks like a mere piece of metal that has become completely tarnished, like a grain of rice removed from the husk or a body of flesh without a soul. The philosophy of life that gave life to the original book has been lost in this translation. By removing the divinely gifted visceral organs, flesh, and blood, a taxidermist preserves an animal to show them as examples of God’s creations. It goes without saying that the difference between the live animals and the ones kept in the museum is reflected in the original and this translation. The flaws in the prose and the selection of words are very special.

It is hard to believe that this was written by Mr. C. R. Krishna Pillai. While criticising the book “The lost and found gold,” the writer of this essay further ventures to expose the inaccuracies and shortcomings in the use of Malayalam. He points out the non-adherence to the grammar, syntax, inflexions etc. peculiar to the language. He is also surprised to see more or less the same shortcomings in "Netajipalkar," written by the same writer.

Considering these errors, we think that these books may have been translated under some duress and in haste. However, we are not aware of any law requiring such clumsy and distorted translations to be compulsorily accepted as text-books in schools. We have to say that these book writers, who are teachers themselves, have thus been influenced to accept these warped translations as textbooks to revolutionise the intellect of the students but not able to keep up the pure purpose of pedagogy.

The secretary is so ill that he is unable to read the book or see the mistakes just by looking at it. We think that he has done a disservice to the government and the citizens to whom he owes his salary by accepting such shoddy translations.

Alas, these shoddy books, which cost only an anna or two to produce, are priced at five, six and even twelve annas and then sold to the students at eight annas, 10 annas or one rupee.

Will this curse surrounding the education department of this country ever go away?

--------

Translator’s note:

*While the first two are well known books in English, the last one “Ajnanakathaarm” (Ignorant dagger) is a Malayalam lyrical composition by Joseph Fenn written in the 19th century. Cherusseril Chaathu Nair who was proficient in Sanskrit and English had embraced Christianity and took the name Joseph Fenn. (Ref. S. Parameswara Aiyer, Ulloor, Kerala Sahithya Charithram, Vol. III, pp 665).

*The titles of textbooks are translated into English for added clarity.


Translator
Abdul Gaffoor

Abdul Gaffoor is a freelance translator and copy editor. He has worked as a copy editor, for a Malayalam literary text archiving project by the Sayahna Foundation. He has an M.A. in English and a Post Graduate Diploma in the Teaching of English. Gaffoor lives in Kodungallur, Kerala.

Copy Editor
Lakshmy Das

Lakshmy Das is an author and social innovation strategist from Kumily, Kerala. She is currently pursuing her PhD in English at Amrita University, Coimbatore. She runs Maanushi Foundation, a non-profit organization founded in 2020.

You May Also Like